De datum 10 september zal voor altijd in mijn geheugen gegrift blijven als de meest zwarte dag in mijn leven, het is namelijk de dag dat de vrouw van wie ik zielsveel hield, het tijdelijke met het eeuwige verruilde na een jarenlange frustrerende strijd tegen het leven.

Bianca heeft haar hele leven goed kunnen horen en goed kunnen zien en was een gezonde sterke vrouw die haar hart op de juiste plaats had zitten. Ze was altijd eerlijk en oprecht en had een gruwelijke hekel aan onrecht, ego's en haantjesgedrag/ Ze had een goede baan bij Stichting Huis, een organisatie voor de opvang en begeleiding van daklozen in Groningen. Ze was klein van stuk en werd dan ook vaak onderschat, maar stond haar mannetje bij de daklozen. Werkte je mee, dan kon je alles voormekaar krijgen, maar zodra je rottigheid uithaalde of je je niet aan de huisregels hield, dan had je aan haar echt een verkeerde. Leidinggevenden die haar niet respecteerden en haar wilden ontslaan kregen te maken met rechtzaken die ze verloren omdat men haar onderschatte.

Ze behandelde iedereen gelijk, of je nu een directeur bent of een stratenmaker, het maakte voor haar totaal geen verschil, ze keek tegen niemand op, ookal was ze klein van stuk. De meeste daklozen hadden dan ook zwaar respect voor haar en ze zag ze ook als haar jongens. Ze was helemaal in haar element op haar werk en ze was er dan ook bijna altijd wel te vinden.

Thuis was het een ander verhaal, ze had een man en 2 dochters, jarenlang was het een gelukkig gezin, totdat Bianca meer verdiende dan haar man, die kon dat niet verkroppen. Ze besloot dan ook om te gaan scheiden na een huwelijk van 28 jaar. Ze stond al jaren ingeschreven als woningzoekende, uit voorzorg voor het geval dat en toen ze besloten had om te gaan scheiden, had ze heel snel een woning voor haar en haar 2 dochters. Haar ex man bleef alleen achter. Ze bouwde haar leven weer opnieuw op samen met haar dochters en bleef werken bij Stichting huis, want dat was haar lust en haar leven.

Vroeger in haar jeugd werd al gezegd dat ze rond haar 25e blind zou worden en dat hing ook heel lang als een zwaard boven haar hoofd. Gelukkig voor haar bleef die nachtmerrie uit en dacht ze op een gegeven moment dat ze er overheen was gegroeid. Rond haar 50e sloeg het noodlot echter genadeloos toe en werd ze niet alleen vrijwel blind, maar ook zeer slechthorend, het licht en geluid gingen zowat tegelijk uit, haar hele leven stond op z'n kop en ze wist zich totaal geen raad met hoe nu verder.

Dankzij een oogarts in het Martini Ziekenhuis kwam ze in contact met Het Loo Erf van Visio in Apeldoorn, dat was voor haar een lichtpuntje in haar leven, maar voordat ze daar naartoe kon moest ze eerst een traject door om van de alcohol af te komen, ze had haar heil gezocht in de drank uit pure wanhoop omdat ze geen uitweg meer zag en ze wilde zich alleen maar dooddrinken. Het Loo Erf bracht weer enige verlichting voor haar en ze ging ervoor om er vanaf te blijven, ze zag weer een uitweg en ging vol goede moed en fanatiek haar traject bij Het Loo Erf in.

Daar heb ik haar leren kennen. De dag dat ze binnenkwam weet ik me nog heel goed te herinneren, een klein mager vrouwtje met scherpe mond en zwaar hoestend van het roken. Ik ontmoette haar in het rookhok, een oud tuinhuisje waar het altijd heel gezellig was en het klikte vrijwel meteen tussen ons. We hadden immers dezelfde beperkingen en na het horen van haar verhaal over de daklozen, had ik alleen maar zwaar respect voor haar. Dit was geen katje om zonder handschoenen aan te pakken dacht ik nog. Die avond maakte ik een opmerking en zij reageerde met een felle reactie naar mij en zei er vlot achteraan "Dit is een compliment" met een brede glimlach. Oke, het ijs is gebroken, dit is een vrouw met humor en ook nog eens mijn humor.

De weken daarna trokken we steeds meer met elkaar op en we leerden elkaar steeds beter kennen. Uiteindelijk vroeg ze me om mee uit eten te gaan samen met haar vriendin die naar Het Loo Erf was gekomen voor een meeloopdag. Ze had haar beide dochters ook uitgenodigd, maar die verbraken het contact, er was teveel gebeurd in het verleden en daarom vroeg ze mij. Ik voelde me vereerd, want ja hoe vaak word je mee uit eten genomen? We hebben een leuke avond gehad en hebben haar vriendin daarna weer op de trein naar Groningen gezet en zijn daarna weer naar Het Loo Erf gegaan.

Enkele weken later vroeg ze me of ik zin had om met haar Koningsdag te gaan vieren in Leeuwarden, ze had afgesproken met nog 2 mensen die ze kende van de periode voor Het Loo Erf en ze had zoiets van anders zit jij toch maar alleen in je huisje in Sneek. Eerlijk gezegd zag ik het eerst niet zo zitten met 2 vreemden erbij, had liever de dag met haar alleen doorgebracht, maar goed, dat bleek allemaal reuze mee te vallen, het werd een leuke dag. Toen de dag erop zat zijn we samen naar het station gelopen en heb ik haar naar de trein naar Groningen gebracht.

Bij de trein namen we afscheid van elkaar en ik greep mijn kans, het was meer een alles of niets poging die een beetje onhandig was. Er konden 2 dingen gebeuren, ik kon een knietje krijgen of er gebeurde niets. Gelukkig voor mij gebeurde het laatste nadat ik haar vol op de mond een kus gaf. Ze was overrompeld vertelde ze me later, pas in de trein besefte ze wat ik had gedaan. De dinsdag daarop zou ik haar weer zien op het Loo Erf, toen ik daar aankwam zag ik haar niet en dacht meteen het ergste, die wil niks meer met me te maken hebben, ik ben te ver gegaan. Maar nee, ineens kwam ze achter een muurtje vandaan en kuste me vol op mijn mond. Oh wauw, deze zag ik niet aankomen en nu was ik overrompeld.

Die vrijdagmiddag daarop kwam ze voor het eerst naar mijn huis voor ons eerste weekendje samen, we besloten samen om het stil te houden op het Loo Erf, om geroddel en bemoeienissen te voorkomen, iets wat je meestal wel hebt met relaties in groepssettings. Daar hadden we allebei geen trek in. Maar het was wel een uitdaging om het stil te houden. Ik kon haad alleen een kusje geven als we alleen waren en die momenten waren zeldzaam. Het lukte meestal smorgens vroeg als de anderen nog sliepen. We kwamen ook niet op elkaars kamers, want muren hebben oren en voor je het weet staat het halve Loo Erf op de gang te luisteren naar wat wij daarbinnen aan het doen waren.

Pas in de laatste week dat ik daar zat hebben we het bekendgemaakt. Sommigen hadden al een vermoeden, anderen waren verrast, maar iedereen vond het leuk voor ons.

Ruim een half jaar na het Loo Erf kwam Corona, dat was werkelijk een verschrikkelijke tijd met die lockdowns en al die beperkingen. De eerste lockdown waren we samen in mijn huis, dat was meteen een goede relatietest. Toen die lockdown voorbij was ging ze weer naar haar eigen huis. Maar toen kwam de 2e lockdown, ik kon niet naar haar toe komen en dat was meteen einde relatie. Ze wilde wel contact blijven houden en gewoon vrienden zijn. In het begin liep het wat stroef, we hadden weinig contact, eens in de paar weken of zelfs eens in de maand. Maar uiteindelijk besloten we om vaker contact met elkaar op te nemen tot uiteindelijk elke week. We besloten om elkaar ook weer regelmatig op te gaan zoeken en gingen zelfs samen een weekje CenterParcs doen. De eerste keer was nog in de nasleep van de coronatijd dat je nog afstand moest houden. Ik vond het vreselijk, want ik wilde haar zo graag aanraken of een knuffel geven.

Uiteindelijk begonnen we steeds meer weer naar elkaar toe te groeien en toen die vreselijke corona periode eindelijk voorbij was en we weer meer vrijheden hadden, hadden we allebei zwaar de behoefte om elkaar weer eens flink te knuffelen. Uiteindelijk werd het weer een relatie. We gingen weer met vakantie naar CenterParcs, dit keer in Emmen en daar kreeg ik te maken met een ziekenhuisbezoek omdat ze al een hele tijd weer flink aan het drinken was geslagen. Zonde, want ze was er toch redelijk vanaf tijdens en na het Loo Erf, maar door die lange coronatijd en de nodige frustraties over haar beperkingen is dat weer helemaal misgegaan.

Daarna werd het voor mij een strijd tegen beter weten in om haar weer van die drank af te krijgen, maar helaas het lukte me niet. De laatste opname waarbij ze ruim een half jaar geen druppel kon en mocht drinken was voor mij dan weer een lichtpuntje, zou het deze keer dan wel lukken? Tegen het einde mocht ze een paar keer naar mij toe komen voor een weekendje. Ik zorgde dat er geen druppel alcohol in huis was en ze vroeg er ook niet eens om, ze heeft zich er keurig aan gehouden.

Uiteindelijk mocht ze de kliniek verlaten en ging weer naar haar eigen huis. Mateen naar de snackbar om wat eten en ze nam meteen ook 2 blikjes bier mee. Hmmm die opname had dus totaal geen zin gehad. De volgende dag stond er ineens weer een pak wijn op tafel. Zucht! Vanaf dat moment ging het snel, haar telefoon deed het niet meer, ze vergat elke keer de pincode en vroeg zelfs om een pukcode. Ze deed de deur niet meer open en was telefonisch onbereikbaar. Ik had geen sleutel en moest steeds naar haar vriendin om er in te kunnen komen. Haar vriendin had er ook geen zin meer in om voor elk wissewasje de deur open te doen en heb een aantal keren voor een dichte deur gestaan. Haar vriendin wilde mij wel op de hoogte houden, maar ik werd nooit gebeld.

Nadat ik een weekje vakantie met een aantal deelnemers van de dagbesteding had gehad en een hele leuke week had gehad, was ik weer alleen thuis en op zondagavond 10 september kreeg ik het gevreesde telefoontje van haar vriendin dat ze was overleden. Ze hebben haar op de vloer gevonden.

Mijn wereld is ingestort, heb alles achtergelaten in Sneek om dichter bij haar te zijn en zit nu hier in mijn eentje in een onbekende stad. Gelukkig is de dagbesteding dichterbij dan vanuit Sneek en dat hield me toen wel op de been. Weer terug naar Sneek? Nee voor geen goud! He bevalt me hier ondanks het verlies veel beter en ik leer nu heel langzaam de stad beter kennen.

Heb hier nu goede begeleiding, iets wat in Sneek niet zo mogelijk was, ga nu 3 dagen in de week naar de dagbesteding en heb dus 2 keer in de week thuisbegeleiding. Heb nu een mooi huisje zonder tuin maar met een balkon op het zuidoosten in een nette en rustige buurt en wil hier voorlopig ook niet meer weg, ik heb de afgelopen 3 jaar steeds gezegd dat als ik weer moet gaan verhuizen, dan wordt het een woning van 2 kubeke meter waar ik languit in kan en dat is dan ook mijn laatste woning.

Tenzij mijn situatie verandert en er een leuke lieve vrouw in mijn leven komt, die het met mij uithoudt en samen met mij oud wil worden. Ik mis de gesprekken, de knuffles, de kusjes en zoenen en dat je heerlijk tegen iemand aan kunt kruipen om in elkaars armen in slaap te vallen. Ik mis de humor en het gelach.

Van alle relaties die ik heb gehad was de relatie met Bianca toch wel de meest oprechte, ondanks dat die maar zo'n 4 jaar heeft geduurd. De langste heeft zo'n 8 jaar geduurd, maar was verre van oprecht, ze was wel lief, misschien wel te lief, maar zo verschrikkelijk jaloers en achterdochtig en dat is juist funest voor een relatie. Helemaal als je elke stap moet verantwoorden bij haar dochters en woordgrapjes steenvast verkeerd werden opgevat. Nee dan was Bianca totaal anders.

Tja en nu is ze er al 2 jaar niet meer en denk ik nog steeds bijna elke dag wel aan haar, aan de leuke momenten maar ook aan de minder leuke, maar de leuke en fijne momenten hadden toch de overhand. Ten nagedachtenis aan haar heb ik dit verhaal geschreven, ik vond haar verhalen over de daklozenopvang altijd leuk om te horen, ik zag haar dan zelfs stralen terwijl ze vol trots vertelde over haar jongens en wat ze daar allemaal mee heeft beleefd. Ze heeft heel vaak tegen me gezegd dat ze haar jongetjes miste en volgens mij was dat nog wel de grootste frustratie van haar, dat ze haar werk niet meer kon doen.

Bianca je leeft voort in mijn hart, voor altijd!

Foto's bij dit artikel: