De weg vinden in een onbekende omgeving – het Martini Ziekenhuis in Groningen

In de 2 weken dat ik hier in Groningen woon, lukt het me steeds beter om de weg te vinden en de chaos van de stad. Ik krijg een steeds beter beeld van hoe de stad in elkaar steekt, welke kant je op moet om ergens te komen. Door de vele bouwwerkzaamheden hier in de stad is het extra lastig, herkenningspunten veranderen met de dag en de routes waar je langs kunt dus ook. Men sluit zo ineens een straat af en dan moet je maar zien dat je op de plaats van bestemming komt.

Gisteren ben ik naar het Martini Ziekenhuis in Groningen geweest, niet voor mezelf, maar op bezoek. Ik woon vlakbij dat ziekenhuis en had op Google Maps al gezien dat het een eenvoudige route was en best wel te lopen was, dus ik ben gaan lopen. Nou dat heb ik geweten, pfff het is best nog wel een eindje lopen, daar had ik me dus wel een klein beetje in vergist, maar goed ik ben niet van suiker en kan best nog wel een eind lopen.

Het eerste stuk van de route was best wel makkelijk, gewoon op de stoep de weg volgen, een paar keer oversteken, maar dan ineens houdt de stoep op en moet je dus het fietspad op. Nou ja, zo ver mogelijk aan de kant bij de grasrand langs met je stok en rustig doorlopen en de rand volgen, de fietsers gaan wel om je heen. Uiteindelijk kwam ik bij een tereein aan eb spotte een aantal bordjes met “Rookvrije zone”. Hmmm dat lijkt op een ziekenhuisterrein. Alleen de boel was vrij verlaten, maar dat kan kloppen, het is tenslotte Zaterdag. Ik besloot het terrein op te lopen op zoek naar een ingang. Vervolgens spotte ik een bordje “Ingang zuid”, maar kon nergens naar binnen. Vervolgens spotte ik een bordje “Video bewaking”, oh dan word ik vast wel in de gaten gehouden en gevolgd. En ja hoor, er kwam al iemand van de beveiliging aanlopen, blijkbaar zat ik helemaal verkeerd.

Ik vertelde de man dat ik naar het Martini Ziekenhuis moest om bij iemand op bezoek te gaan, oke ik breng u er al even heen, dan gaan we even binnendoor. Hij heeft me aan de arm meegenomen en naar de juiste bestemming gebracht, eerst via de balie beneden en vervolgens naar de juiste afdeling. Wauw wat een groot ziekenhuis, heel wat anders dan het ziekenhuis in Sneek, alhoewel dat ook best wel een groot ziekenhuis is.

Dus uiteindelijk was ik waar ik wezen moest. Halverwege het bezoek even naar buiten gegaan om even een peuk op te steken, bleek dat je eerst helemaal van het terrein af moest om fatsoenlijk een peuk op te kunnen steken, overal bodjes met “Rookvrije Zone”, pffff wij rokers worden ook steeds meer verdreven en verbannen, nog even en dan mag je nergens meer roken, slaan we met z’n allen niet een klein beetje door? Je bent verdomme in de buitenlucht, doe effe normaal!

Ja oke, in de buurt van een ziekenhuis kan ik me indenken dat het niet handig is om daar te gaan paffen, heb ik ook alle begrip voor, maar op stations en terrassen slaan we toch wel een beetje door met z’n allen.

Dit keer was ik bij de hoofdingang, daar was aanzienlijk meer leven op straat. Na het peukje weer terug en zien dat je de afdeling en de kamer weer kunt vinden. Alles staat VISUEEL aangegeven daar in het ziekenhuis en vaak ook nog in slecht contrast, waardoor het moeilijk te lezen is. Bovendien vond ik de bordjes erg klein. Niks geen voelbare dingen, geen geleidelijnen binnen. Ah de balie, die was bekend dan is de lift ook snel gevonden. De stem in de lift is onverstaanbaar, maar gelukkig zijn de knoppen groot en is het contrast goed, dus dat kon ik wel zien. Op de afdeling was de kamer ook snel gevonden.

Na het bezoek weer via de hoofdingang naar buiten gegaan en weer naar huis gelopen. Ah er komen hier ook bussen, dus morgen neem ik wel de bus, is een stuk makkelijker dan lopend.

Het maffe is dat buiten het ziekenhuis op het terrein de boel wel toegankelijk is voor blinden en slechtzienden, maar binnen dus totaal niet. Gelukkig is er altijd wel iemand waar je het aan kan vragen of men komt spontaan al naar je toe, maar je wilt het eigenlijk ook wel het liefst zelluf doen. Ik ga er straks weer naartoe, dit keer neem ik gewoon de bus en dan eens zien of ik de route naar de kamer goed in mijn hoofd heb zitten, of dat ik weer ergens terecht kom waar ik niet wil zijn, zo kwam ik gister een bordje “Plastische Chirurgie” tegen, ehm nee, ik heb geen plannen om iets aan mijn lijf te laten doen, dan heb ik nog liever een paar goede ogen of zo.

Delen met:

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *