Hoe een Apple watch een heel circus kan opstarten

Zoals iedere morgen werd ik wakker, helaas veel te vroeg, maar daar dacht mijn blaas heel anders over en liet dat duidelijk weten op een manier dat veel mannen wel zullen herkennen. Al mopperend en in mezelf vloekend stond ik op en ging naar de wc. Op de terugweg stootte ik mijn kleine teen ook nog eens tegen de poot van mijn bed. Ik wist niet dat ik in 8 talen kon vloeken.

Eenmaal in bed probeerde ik weer verder te slapen, het was tenslotte ook nog maar half 5 in de ochtend en pas om 7 uur zou mijn wekker gaan, dus kon nog mooi even verder slapen. Maar het lukte niet meer om de slaap te vatten en ik lag rustig op mijn rug naar het plafond te kijken in het donker. Helaas is het niet helemaal pikkedonker in mijn slaapkamer, de verlichting van de flats komt door elk kiertje binnen en zorgt ervoor dat het toch niet helemaal donker is. Bovendien raken mijn ogen ook gewend aan deze lichtsterkte, waardoor het voor mij ook niet helemaal donker is.

Ik zie dan de lamp aan het plafond en de IKEA kast die ik vorig jaar gebouwd heb en wat eigen schilderijtjes aan de muur. Niet dat ik dat haarscherp kan zien, maar meer de contouren en ja ik weet wat daar hangt of staat, want ik heb het zelf gemaakt.

Zo op mijn rug liggend beginnen de hersenen wakker te worden en begint het denken / piekeren automatisch, slapen kun je dan helemaal wel vergeten. Ondanks dat voelde ik dat ik toch een beetje weg zou vallen, een beetje dommelen. Totdat ik ineens ruw gewekt werd door mijn Apple Watch die om mijn pols zat, die begon namelijk behoorlijk te trillen en geluid te maken. Omdat ik snachts mijn gehoorapparaten niet in heb, hoorde ik dat geluid niet zo, maar voelde hem wel trillen aan mijn pols. Meteen zat ik rechtop en bracht de watch naar mijn oor en tikte op de melding om hem uit te laten spreken door VoiceOver.

Het bericht luidde: "U heeft een hartslag van 120 bpm, maar u beweegt niet". Eug WTF? Nog een paar keer geluisterd. Oke de slaap kan ik nu wel definitief vergeten nu. Intussen was het half 6 geworden. Ik ging het bed uit, nam een douche en trok mijn kleren aan. Even ontbijten en een mok met Cappuccino en even rustig zitten.

Ah daar zijn de hartkloppingen ook weer. Sinds een tijdje heb ik ze af en toe een beetje en de laatste dagen merkte ik wel dat het vaker voorkwam, maar voel me verder niet raar en heb verder ook niet echt andere klachten, geen pijn op de borst en dat soort dingen. Dus dacht ik niet meteen dat het iets met het hart of zo te maken had en negeerde het.

Rond kwart over 7 kwam de thuiszorg voor mijn druppels en de kousen en vertelde ik het hele verhaal aan de medewerkster. Ze heeft 2 keer mijn pols opgenomen en zei dat mijn hartslag een klein beetje onregelmatig was en dat ik dit wel in de gaten moest houden. Ook vroeg ze door naar allerlei dingen die erop konden duiden dat het iets met het hart te meken kon hebben. Ik heb dit nog nooit gehad, maar er kwamen wel momenten in me op die hier mogelijk wel mee te maken kunnen hebben, zoals een blackout in de brandende zon, of ineens pijn in rechter arm of schouder en misselijk gevoel en kwijlen. Ze zei als je het niet vertrouwt of als het erger wordt, meteen huisarts of huisartsenpost bellen.

Nah daar zit je dan alleen, en nu? Ik appte mijn begeleidster en vertelde het verhaal. Begeleidster kon helaas niet komen of bellen, want ze had andere verplichtingen en op zo'n korte termijn kon dat natuurlijk niet zo even omgegooid worden. Mijn andere begeleidster is ook even niet beschikbaar wegens prive omstandigheden, dus die wilde ik er even niet mee lastig vallen.

Ik appte het verhaal naar een goede vriendin van me en ze zei "Meteen de huisarts bellen".. ehm oke. Dus meteen de huisarts gebeld, ohja weer zo'n keuzemenu, durfde niet op de spoedkeuze te drukken, dus besloot te wachten op de assistente. Hele tijd was ik eerste in de wachtrij en na 10 minuten werd ik doorgeschakeld naar de assistente. Die stelde me een aantal vragen en moest daarna even overleggen met de arts. Toen ze terugkwam vroeg ze, bent u in de gelegenheid om hierheen te komen? Euh jawel het is vlakbij. Bent u alleen? Ja. Kan er iemand met u mee? U moet niet alleen gaan lopen. Ehm oh. Dan moet ik even zien of ik iemand kan regelen. En plande de afspraak voor 10 uur.

Ik ben uiteindelijk toch voorzichtig alleen gegaan, kon niemand vinden en om een taxi te bellen voor dat kleine stukkie vond ik overdreven en dan zou ik ook nog eens niet op tijd komen omdat je een uur van tevoren moet reserveren. Dus ik ben rustig gaan lopen, kwam onderweg nog een behoorlijk obstakel tegen en moest oversteken op een plek waar geen ratels waren en het is een best drukke weg waar ik overheen oet. Gelukkig was er een wegwerker met zo'n geek pakkie aan die me netjes naar de overkant hielp. Mooi, ik moest toch aan de overkant zijn. Doordat de route iets anders werd, was ik even van de leg en stond bij het verkeerde huis. Heey de deur gaat niet open. Toen zag ik het, moest nog een stuk verder doorlopen, was even de orientatie kwijt en het was op dat moment ook best wel licht met die laagstaande zon, ik zag bijna niks meer.

Uiteindelijk stond ik wel weer bij de juiste deur en deze ging wel open en ik stapte die donkere hal binnen. Even later werd ik geroepen en moest ik mijn bovenkleding uitdoen en op het bed gaan liggen en kreeg allerlei plakketjes opgeplakt op verschillende plekken. Vervolgens werden er kabeltjes aangesloten en werden er 2 hartfilmpjes gemaakt. Daarna kon ik me weer gedeeltelijk aankleden en moest ik naar de wachtkamer. Even later werd ik weer geroepen door de arts en die ging verder met wat vragen en tests. Bloeddruk werd gemeten en ik moest met beide handen een ronde staaf met lampjes vasthouden. 3 lampjes groen, de laatste rood.

Ehm dokter, ik wil volgende week wel mijn 57e verjaardag kunnen vieren eh? Oh meneer u gaat hier niet dood van hoor, zo erg is het gelukkig niet. Ze ging zitten en begon haar vermoedens uit te spreken. Boezemfibrilatie, onregelmatige hartslag. Ze zei dat ze hierover zou terugbellen nadat ze had overlegd met een cardioloog, ik hoefde me nog geen zorgen te maken.

Mezelf weer aangekleed en weer rustig naar huis gelopen, dit keer andere route, zodat ik wel bij een ratelstoplicht kon oversteken. Rond half 2 belde de arts me weer terug en vertelde me dat ze met de cardioloog had overlegd en dat ze allebei tot de conclusie waren gekomen dat het Boezemfibrilatie is. Ik krijg medicatie, hartslag vertragers en word doorverwezen naar een cardioloog in het ziekenhuis voor een hartecho en ik moet bloed prikken.

Oef dit is wel even slikken hoor, zo lig je rustig op je bed en zo is er een hele malle molen opgestart en dat allemaal door een melding van een stukje electronica om mijn pols.

De medicatie werd later in de middag bezogd door de apotheek en meteen zo'n pil ingenomen. Het duurde nog uren voordat mijn hart weer wat rustiger werd. Wat een dag, wat een dag...

1 foto('s) van Hoe een Apple watch een heel circus kan opstarten:

Klik op een foto vor een vergroting.