Soms begrijp ik werkelijk niets van jonge vrouwen, of liever gezegd de wereld van tegenwoordig. Je kunt tegenwoordig bijna niks meer zeggen of er wordt wel weer iets achter gezocht, of het wordt compleet verkeerd opgevat. Een simpel complimentje over het mooie lange haar van een vrouw bijvoorbeeld. Ik kan niet ontkennen dat ik lang haar mooi vind, maar een kort pittig kapsel vind ik ook mooi.

De eerste keer dat me dit overkwam was met een nieuwe vrijwilligster van Humanitas, die voor de eerste keer een stukje met me ging wandelen door de buurt. Ik had mijn hand op haar schouder, want ze moest me begeleiden, zodat ik me niet hoefde te focussen op het gebruik van mijn taststok en even geen last had van de herrie van de bal. Natuurlijk heb ik in zo'n geval de stok wel in mijn hand zodat deze zichtbaar is voor de omgeving en het duidelijk is dat deze jonge vrouw een oudere man aan het begeleiden is.

Ik voelde haar lange zachte haar en zei dat ze mooi lang haar had. De wandeling verliep verder normaal, we praatten wat en ik legde wat dingen uit die om de hoek komen kijken als je een blinde of slechtziende begeleidt, waar ze op moest letten, putdeksels, op- en afstapjes, laag overhangende takken of zonneschermen en dergelijke. Na de wandeling bracht ze me weer naar huis en er leek niets aan de hand, we spraken af voor de volgende week en ging ze er vandoor.

De volgende dag kreeg ik een telefoontje van Jumanitas, met de mededeling dat deze jongedame niet meer bij me wilde komen vanwege mijn opmerkingen. Euh watte? Ik heb haar alleen een compliment gegeven over haar haar. Ik bedoelde er verder helemaal niks mee en wilde ook helemaal niks van haar. Maar goed, deze dame kwam niet meer terug, dus werd er iemand anders voor me gezocht en die kwam een paar weken later, een oudere vrouw van 75 met grijs haar en een moordend looptempo en wandelingen van minimaal een uur. Pfffff Dat duurde niet lang, ik had er geen klik mee en vond dat snelle looptempo ook niet echt fijn. Ik was na zo'n wandeling meestal behoorlijk uitgeteld. Daarna is het contact met Humanitas verbroken en eerlijk gezegd was ik er ook wel klaar mee, het begon steeds meer als een verplichting te voelen.

Zolang ik hier woon heb ik thuishulp / schoonmaak, eerst via Axxicon, later via ZINN vanwege contracten met de gemeente Groningen. Waar ik in Sneek gewoon een vaste huishoudelijke hulp had, gaat het nu tegenwoordig heel anders hier in Groningen. Het zijn meestal jonge studenten die dit als bijbaantje doen om wat extra centjes te verdienen om rond te kunnen komen. Het nadeel van die jongeren is dat ze geen vastigheid bieden, zodra roosters van school of universiteit worden omgegooid, krijg ik weer iemand anders. Weer alles uitleggen, waar alles staat, wat ze vooral niet moet doen, zoals dingen niet op dezelfde plek terugleggen of zetten, stufzuigers midden in de kamer laten staan en dan weglopen en iets anders gaan doen enz. Allemaal dingen die het leven van een slechtziende of blinde een stuk makkelijker kunnen maken zonder ergenissen of gevaarlijke situaties.

Ik vind het vooral lastig als het steeds wisselt, helemaal als je een klik hebt met iemand en dat ze haar werk goed en netjes doet, wat je ervoor terugkrijgt moet je dan altijd maar afwachten. Zo heb ik hier eens een man over de vloer gehad, die bij binnenkomst meteen riep dat hij koffie wilde en gedroeg zich ook als een lompe boer. Gelukkig was dat een invaller tijdens de vakantieperiode, maar goed, zo iemand hoef ik hier dus niet weer over de vloer.
Daarna kwam er nog een andere man, duidelijk homo, niet dat ik wat tegen homo's heb, maar meer tegen hun gedrag, dat verwijfde, net alsof ze een vrouw willen nadoen maar wat jammerlijk faalt. Je merkt het meteen aan de manier van spreken en hun handelen. Was ook heel blij dat ie weer de deur uitliep.

Sindsdien geef ik duidelijk aan dat ik liever geen mannen als schoonmaker wil, omdat ik me daar niet prettig bij voel. Vrouwen zijn veel prettiger in de omgang en ook een stuk vriendelijker en bovendien het is MIJN huis, dus ik mag bepalen wat er wel en niet binnenkomt, toch? Bij ZINN vinden ze me ouderwets en kortzichtig, nouja jammer dan maar ik heb zo mijn grenzen.

Vanmorgen kreeg ik een telefoontje van een boze leidinggevende van ZINN, die me vertelde dat de huidige vervangster niet meer bij me terug wil komen vanwege opmerkingen van mijn kant. Oh daar gaan we weer dacht ik, wat heb ik nu weer verkeerd gedaan of gezegd? Het bleek dit keer ook te gaan om een compliment over lang haar en dat ik lang haar mooi vond. Het was puur bedoeld als compliment. En ik zou ook meer gezegd hebben. Ik legde uit dat het helemaal niet zo bedoeld was en dat het puur een compliment was.

Volgens haar moest ik mijn gedrag aanpassen en oppassen met wat ik zeg, anders zou ik geen thuishulp meer krijgen. Jezus wat op opgefokte reactie weer zeg! Mag ik in mijn eigen huis niet eens meer zeggen wat ik wil en mag ik ook niet meer doen wat ik wil? Dat is toch de omgekeerde wereld of niet soms? Het lag me voor op mijn lippen om helemaal los te gaan en de zeggen dat ze er voortaan wel mochten blijven, maar ik wist me net op tijd in te houden en mijn woorden in te slikken, maar inwendig kookte ik.

Dus ze zou een vervanger zoeken, waarop ik aangaf geen man te willen. Ah dit is ook al iets zei ze en ik onderbrak haar, nee, ik wil gewoon geen man, heb in het verleden mannen gehad, de 1 gedroeg zich als een lompe boer en eiste koffie bij binnenkomst en de andere was een halve homo en dan kun je me ouderwets of kortzichtig noemen, maar als we toch over grensoverschrijdend hebben, dan is dit de grens! GEEN MANNEN punt.

Hierop reageerde ze dat ze zou kijken wat ze kon doen en als ze geen vrouw kon vinden zou ik een man moeten accepteren of anders had ik geen schoonmaakhulp. 10 minuten later belde ze me terug met de mededeling dat ze een vervangster had gevonden voor 4 weken, daarna zou mijn vaste die ik voor de kerst had weer terugkomen. Oke vooruit dan maar, gelukkig geen man.

Maar goed, kan ik dan helemaal niks meer zeggen? Wordt een complimentje niet eens meer gewaardeerd tegenwoordig? Men zoekt tegenwoordig overal wat achter. Op deze manier krijg ik nog meer een hekel aan mannen, gewoon omdat er teveel mannen rondlopen die klootzakken zijn en die vrouwen niet respecteren, daardoor zijn de vrouwen, vooral de jongeren, massaal in de verdediging geschoten en slaan daarin helemaal door, in wat voor wereld leven we?

Ik ben helemaal niet zo'n vrouwonvriendelijk monster als men denkt dat ik ben, ik heb nog nooit een vrouw geslagen of hardhandig aangepakt of aangerand of verkracht. Mijn hart breekt zelfs als ik weer een nieuwsartikel lees dat er weer geweld is toegepast op een meisje of vrouw door zo'n respectloze klootzak. Ik vind het ronduit triets dat vrouwen niet meer alleen over straat kunnen, zonder nagefloten, geroepen of gesist worden en dat ze tijdens het uitgaan regelmatig worden betast of aangerand. Dat is toch niet normaal meer?

Verkrachters of aanranders krijgen vaak maar een milde straf, van een taakstraf tot een paar jaartjes brommen, maar het meisje of de vrouw in kwestie heeft levenslang. Die moet de rest van haar leven rondlopen met een trauma en zal nooit meer de vrouw zijn die ze was. Een straf als castratie zou dan meer passend zijn en dan weet je ook zeker dat ze het nooit meer zullen doen, gewoon 1 tik, weg pik en 1 hak weg zak, flink wat jodium in de gapende wond en laat ze maar kreperen voor de rest van hun zielige leventje.

Maar goed, dat ik beschuldigd word van grensoverschrijdend gedrag terwijl ik alleen maar complimentjes geef, maakt me verdrietig en boos en eerlijk gezegd ben ik er gewoon ziek van. Dit is echt niet wat ik wil, het enige wat ik wil is gewoon een normale omgang. Gewoon even een hand op de schouder als geruststellende gedachte van goed gedaan of ik begrijp je.

Ik wil niet dat we straks in een wereld leven waarbij het straks verboden wordt om alleen al naar vrouwen te kijken en dat communiceren vrijwel onmogelijk wordt. Gaan we die kant op, dan stap ik uit deze wereld, want zo kan ik niet leven.

Foto's bij dit artikel: