Denk je spontaan even iemand te bezoeken in het Martini Ziekenhuis in Groningen, omdat ze daar met spoed was opgenomen en nu herstellende is, eindigt het zo'n beetje met een bijna paniekaanval en behoorlijke frustraties, want daar komt het in grote lijnen wel zo'n beetje op neer.

Ik woon op ongeveer 10 a 15 minuten lopen van het Martini Ziekenhuis in Groningen, dus ik besloot vanmorgen spontaan een vriendin op te zoeken. Ik moest eerst nog even op de thuiszorg wachten, voor mijn zorg en daarna kon ik gaan. De thuiszorg kwam laat, was een nieuwe medewerkster die de wijk nog niet zo goed kent en dan duurt alles een stuk langer.

Ik kende de route grotendeels wel, want ik ben er 4 jaar geleden ook regelmatig geweest toen Bianca daar een tijdje moest verblijven om weer te herstellen. Ik wist al dat het een behoorlijke uitdaging zou gaan worden, maar mensen die me kennen weten dat ik niet vies ben van een uitdaging, maar er zijn wel grenzen aan verbonden en die worden langzaam steeds krapper naar mate het zicht achteruit gaat.

Toen ik daar 4 jaar geleden voor het eerst kwam, was ik te ver doorgelopen en kwam ik bij ingang zuid uit en werd ik opgepikr door de beveiliging die me netjes naar de juiste kamer en afdeling bracht. Later in die periode ging het wel goed hoor. Deze keer kwam alles anders over, waar ik dacht dat ik rechts aan moest houden, bleek het links te zijn, ik was even de orientatie kwijt, maar gelukkig lopen er bij het ziekenhuis altijd wel mensen rond die me weer op weg helpen. Het eerste probleem ontstond al bij de stoplichten bij me om de hoek, die stonden uit, dus geen ratels. Lekker handig om ze uit te zetten trouwens... Grrr. Hoorde ik vaag iemand schreeuwen aan de overkant, maar kon hem niet verstaan. Komt er iemand anders naar me toe met de mededeling dat ze uit staan en dat ik over kan steken. Ah dank u.

Het volgende stoplicht deed het gelukkig wel, die kruising was ook een stuk drukke, maar na die kruising werd het wel weer een uitdaging, je moet namelijk een stuk over het fietspad, doodeng, maar goed, we gaan er maar voor. Tussen fietspad en berm zat een behoorlijk hoogteverschil, dus ging bijna 2 keer op mijn plaat. Maar ik durfde op dat stuk niet aan de linkerkant te lopen, te dicht bij de rijbaan waar de auto's rijden, dus bleef ik aan de rechterkant, het is tenslotte maar een stukje van een paar honderd meter of zo, moet kunnen. Vervolgens kom ik weer een kruising tegen en daar moest ik rechtsaf. Blijkbaar heeft de tuindienst vakantie, want er hingen allerlei takken en bladeren laag over de stoep, heel irritant. Maar iedere keer als ik op de rijbaan wilde lopen, kwam er weer een auto aan. Ah eindelijk zag ik wat bekends, maar was meteen de orientatie weer kwijt, omdat in mijn herinnering de hoofdingang rechts was en niet links, dus maar even voor de zekerheid aan toevallige passanten gevraagd die me weer op weg hielpen. Ha Eindelijk een geleidelijn, maar die hield ook al snel weer op om vervolgens 10 meter verder weer verder te gaan. Ikk an me voorstellen als je al helemaal niets meer ziet, je je een ongeluk moet zoeken naar het vervolg, wie heeft dit verzonnen? Weer orientatie kwijt. Gelukkig kwam er ook weer een vrouw met een kind aanlopen die heel gebrekkig Nederlands sprak, zij moest ook naar de hoofdingang, dus ik besloot haar maar te gaan volgen.

Zij heeft me naar de balie geleid en later bleek dat zij ook naar dezelfde afdeling moest, maar ook de weg niet wist. De medewerkster van de balie riep even een collega op om de balie over te nemen en heeft ons naar de afdeling begeleid en mij afgeleverd bij de juiste kamer.

Het bezoek zelf was leuk en gezellig, maar ja ik moest ook weer terug. Het is daarbinnen echt een doolhof van gangen en vreemde vage lichtinvallen en allerlei obstakels in de weg. Het ziet er allemaal prachtig uit, maar er is totaal niet nagedacht over hoe het voor blinden en slechtzienden moet zijn, zoals gewoonlijk gaat men daar compleet aan voorbij en kiest men meer voor design dan voor praktisch. Ik kon de lift niet vinden, dus maar weer gevraagd, een vriendelijke verpleegster heeft me naar de lift begeleid en op de knopjes gedrukt. Enmaal beneden dacht ik oke, die kant uit, dankom ik weer bij de balie en dan de draaideur door en dan ben ik weer buiten. Mis! Door de vele overgangen van licht naar donker, heb ik compleet de balie gemist en liep ik helemaal door naar de andere kant. Hee dit klopt niet. Daar maar weer gevraagd en weer terug, dit keer zag ik de draaideur en al snel was ik eindelijk buiten. Pffff frisse lucht. Buiten die gebroken lijn maar weer volgen, zo snel mogelijk weg hier. Ging ook weer mis. Toen ik nog binnen was aan de andere kant, sloeg de paniek wel even toe en begonnen de tranen te komen. Eenmaal buiten heb ik ze maar even laten gaan, alle frustratie kwam er ineens uit.

Door de tranen zag ik weer niks en was weer de orientatie kwijt, pffffff Gelukkig zag iemand me en die zei dat ik op de goede weg was naar het stuk met die laaghangende takkenzooi. Dit keer ben ik wel op de rijbaan gaan lopen, want dit keer kon ik de auto's aan zien komen, zodat ik even op de stoep kon stappen. Dan nog even het stukje fietspad op. Weer aan de linkerkant, stapte weer een aantal keer mis en mijn voet knakte een aantal keren om. Godverde.... kutzooi ook.

Dan het stoplicht. Je moet eerst over het fietspad om bij de knop te kunnen, heel onhandig en levensgevaarlijk. Toen ik dacht dat ik veilig over kon steken om bij die knop te komen en ik halverweg het fietspad was, hoorde ik vlak naast me "Hoooooo!". Het hart zat me meteen in mijn keel, schrok me lam. Ahhh dit is niet leuk meer, ik wil naar huis! Maar kom ik wel heelhuids en levend thuis? Gelukkig was die fietser naar ik schat nog ongeveer 10 meter bij me vandaan, dus gauw doorgestapt en zowat die paal met de knop geknuffeld.

Nadat ik die drukke kruising over was, liet ik me maar even helemaal gaan, even uithijgen tegen een paal. Pfffff na een paar minuten mezelf toch maar weer herpakt en ben doorgelopen. Het laatste stoplicht, gelukkig deed ie het toen wel en kon ik zonder stress oversteken. Maar het was wel verwarrend, want ik hoorde meerdere ratels afgaan en het was even lastig te bepalen of die van mij ook afging. Ook niet handig. Zo nu is het eigenlijk alleen nog de straat inlopen, 2 keer rechtsaf en daar is dan eindelijk mijn flat.

Totaal uitgeput, plof ik neer op mijn bureau stoel en laat enkele mensen weten dat ik weer thuis ben. Was toch zo'n dikke 3 uur van de radar of zo.

Iedereen vraagt dan meteen hoe het bezoek was gegaan en hoe het met haar is. Ik zei ik schrijf straks een verslag, ik moet eerst even bijkomen van alles, maar met haar gaat het weer de goede kant op gelukkig.

Pfhoe en nu ga ik maar even in de rust, want ik moet nu even bijkomen van alle frustraties en emoties. Werd weer keihard met de neus op de feiten gedrukt en tot de conclusie gekomen dat het zicht merkbaar achteruit is gegaan en dat het me steeds meer moeite kost om zelfstandig rond de lopen terwijl ik het liefst zo lang mogelijk zelfstandig wil kunnen zijn. Altijd maar afhankelijk van anderen beperkt je ook zo in je vrijheid en voel je je op een gegeven moment ook een kwetsbaar kasplantje.

Ook snap ik nu nog meer de frustraties waar Bianca destijds tegenaan liep en dat dit eigenlijk zo geen leuk leven is. Ze riep niet voor niets steeds "Ik vind het leven zoooo niet leuk!". Oef die zin roep weer na 3 jaar de nodige emoties op.

1 foto('s) van Als slechtziende navigeren door het Martini Ziekenhuis, onmogelijk!:

Klik op een foto vor een vergroting.