Dat Bianca is overleden.

Hoewel de tijd alle wonden heelt, blijft dit toch ieder jaar weer een terugkomend iets. Het is vandaag precies 3 jaar geleden dat ik het nare telefoontje van Bianca haar vriendin kreeg met de mededeling dat Bianca was overleden.

Hoewel ik dit destijds wel aan zag komen, want het ging steeds slechter en slechter en de laatste weken van haar leven kon ik op geen enkele manier nog contact met haar krijgen. Haar telefoon deed het niet en ze deed de deur niet meer open en ik had zelf helaas geen sleutel om binnen te komen. Dat was voor mij een vreselijke periode en heb toen iedere dag geprobeerd om contact te krijgen, zonder resultaat. En dan krijg je ineens dat vreselijke telefoontje.

Hoewel ze op een nare manier aan haar einde is gekomen, probeer ik zoveel mogelijk de positieve dingen van haar en onze relatie vast te houden en al het negatieve achter me te laten, maar soms kun je er gewoon niet omheen.

Bianca was altijd een sterke vrouw met pit en veel humor. Ze werkte bij de daklozen opvang met erg veel plezier. Ze was klein van stuk, maar onderschat dat kleintje niet. Daar is menig dakloze wel op een 1 of andere manier achter gekomen. Haar leidinggevende heeft haar tot 2 keer toe willen ontslaan omdat hij niet met haar door een deur kon en zij niet altijd deed wat hij wilde. Dat is hem toen niet gelukt en hij verloor de rechtzaken en Bianca behield haar baan.

Ze kon hele verhalen vertellen over haar tijd met de daklozen, ze noemde ze ook haar jongens. Die baan was haar lust en haar leven en ze was er goed in. Maar op een gegeven moment ging het licht en het geluid uit en werd ze plotseling bijna blind en zeer slechthorend. Haar geliefde werk kon ze niet meer doen, dat zou te gevaarlijk zijn. Ze moest noodgedwongen haar baan opgeven en voor haar stortte haar hele wereld compleet in.

Daarnaast kreeg ze ook nog allerlei andere klachten, zoals Reuma en de ziekte van Myere. Dat werd haar allemaal teveel en ze besloot om zich letterlijk dood te gaan drinken en haar toevlucht te zoeken in alcohol. Ze zat even compleet vast en werd opgenomen bij verslavingszorg om van de alcohol af te komen. Ook werd haar een mogelijkheid geboden om met die nieuwe beperkingen om te kunnen gaan. Ze besloot die kans met beide handen te pakken en zodoende kwam ze uiteindelijk bij Het Loo Erf in Apeldoorn terecht, waar ik haar heb leren kennen.

Samen waren we de enige met een dubbele beperking daar op dat Loo Erf, de meeste andere deelnemers daar waren allemaal goedhorend maar blind of slechtziend en zijn dat op latere leeftijd geworden, hetzij door een ongeluk of ziekte. Dat schiep een band tussen ons en ik begon haar steeds leuker te vinden, ze had best wel gevatte humor en wist de dingen wel onder woorden te brengen met de nodige cynisme en humor en soms zelfs sarcasme. Ze had heerlijke droge humor en een leuk lachje.

Door haar verblijf op Het Loo Erf leek het allemaal de goede kant op te gaan, weinig of geen drank en een nieuwe relatie en ze zag het weer rooskleurig in. Maar toen kwam Corona en gooide alles weer door de war. Ze raakte gedrustreerd door de lockdowns en dat afstand houden gedoe en dat alles visueel werd aangegeven in de winkels waar ze standaard dwars doorheen liep omdat ze het gewoon niet zag, maar ze hoorde de aanwijzingen ook niet of niet goed. De eerste lockdown ging prima, toen was ze die 7 weken bij mij, maar toen de 2e lockdown kwam, was ze alleen thuis en ik kon niet bij haar komen. Ze werd boos op mij en verbrak de relatie, maar wilde wel contact houden en vrienden blijven.

In die periode ging het weer mis, drankgebruik nam toe en ze vergat allerlei afspraken, ook die met mij en toen bekende ze dat ze een drankprobleem had en dat ze dat altijd voor me verborgen had gehouden. Toen weer een opname, maar daar is ze uiteindelijk weer mee gestopt. We kregen weer een relatie en ik heb van alles geprobeerd om haar van die drank af te krijgen. "Laten we de jaren die we nog hebben er nog wat van maken en samen allerlei leuke dingen gaan doen" heb ik heel vaak tegen haar gezegd. Maar van alcohol win je het gewoon niet, al hoe graag je dat ook zou willen. Ik wilde haar niet kwijt, ik hield van haar.

Dan nog een laatste opname van ruim een half jaar, maar het was me al vrij snel duidelijk dat dit ook weer op niets uit zou draaien, ze wilde gewoon niet. Ze is een half jaar van de drank af geweest, want daar kreeg je dus echt geen druppel en op het laatst mocht ze een weekendje naar mij toe en ik had ook geen drank in huis. Toen heeft ze zich goed gehouden en geen druppel gehad. Uiteindelijk mocht ze weer naar huis en ze was nog geen uur thuis en ze ging naar de snackbar en haalde 2 blikjes bier. De volgende dag stond er al weer een pak wijn op tafel. Die opname had dus totaal geen zin.

En nog geen 8 weken later was ze er al niet meer. Tja en daar sta je dan, naar Groningen gekomen om dichter bij haar te zijn en goed en wel een jaar in Groningen wonend, sta ik hier nu alleen. Gelukkig heb ik de dagbesteding in de buurt en bevalt Groningen me wel, de mensen hier zijn erg behulpzaam en dat hield me hier in Groningen. Ik wilde ook zeker niet weer terug naar Friesland en zeker niet naar Sneek. Nee ik heb hier nu een heel mooi flatje met lift en een mooie grote huiskamer en een balkon in een mooie nette buurt en dicht bij de winkels.

Ik begreep Bianca volledig, haar frustraties, want ik herken ze wel en kom het zelf ook vaak genoeg tegen. Deze fucking wereld is helemaal niet beperking vriendelijk, alles is visueel of gaat met geluid, net de dingen waar wij niet in uitblinken. De maatschappij leeft gewoon verder en lijkt zich totaal niets aan te trekken van het feit dat er mensen met beperkingen zijn die ook graag willen deelnemen aan diezelfde wereld. Zowel online als offline zijn dingen slecht toegankelijk, de stoepen staan vol obstakels, fietsen en andere rommel. Maf lopende geleidelijnen die ineens ophouden en 50 meter verderop weer verder gaan. En zo kan ik nog wel veel meer dingen opnoemen, ga ik niet doen, want dan moet ik mijn server upgraden voor meer opslag. ;-) Maar als je mijn blogs regelmatig leest of door de artikelen bladert, kun je al een heel goed beeld krijgen van wat ik bedoel.

Ik had met Bianca ook hele gesprekken hierover en natuurlijk ook over andere dingen en heel veel humor. Ja we waren wel een leuk stel, al zeg ik het zelf.

Bianca, ondanks je uitspattingen hou ik heel veel van je en je zit voor altijd in mijn hart. Ik mis je...

Bianca zou willen en dat heeft ze ook tegen me gezegd, dat ik verder zou gaan met mijn leven en ze hoopte dat ik weer een nieuwe vriendin zou krijgen, dat gunde ze me zo. Toen ze dat zei, wilde ik er niks van weten, maar ja ik moet op een gegeven moment ook verder.

1 foto('s) van Vandaag is het alweer 3 jaar geleden......:

Klik op een foto vor een vergroting.