Als doofblinde, (god wat vind ik dit een rotweerd), of liever gezegd als een persoon met een beperking in horen en zien, want ik ben (nog) niet blind en ik ben ook (nog) niet doof, loop je dagelijks tegen allerei zaken aan die de nodige frustraties naar boven halen en het maakt me soms ook enorm verdrietig.

We kennen allemaal wel situaties zoals in dit verhaal bij de apotheek of in andere gelegenheden waar de accoustiek zeer slecht is, vooral in grote en drukkte ruimtes. Gister moest ik even naar de apotheek toe om wat medicatie op te halen. Normaal laat ik ze bezorgen, maar ze waren eergister aan de deur geweest terwijl ik niet thuis was. En aangezien het om oogdruppels ging leek het me wel handiger om ze dan maar even op te gaan halen.

Bij de apotheek aangekomen, was het eerst even zoeken naar de ingang, die is al slecht te onderscheiden van de gevel en er is niet duidelijk aangegeven dat dat de ingang is. Eenmaal binnen trof ik gelukkig voor mij, een vrijwel lege wachtkamer aan. Dat komt mooi uit, dus even geen kippenhok. Normaal schijn je een nummertje te moeten trekken, maarja een visueel systeem, kan ik niet zoveel mee, dus ik loop maar gewoon door de wachtruimte in. Even later hoor ik iemand roepen "Meneer, meneer" Ehm ja, waar kwam dat vandaan? Lastig te bepalen met gehoorapparaten en een hol klinkende ruimte. "Hier meneer", ja duck, waar is hier? Ik zie en hoor het niet. Uiteindelijk maar een richting opgelopen en dat bleek de goede te zijn. Wij zijn zo goed in gokken ;-)

BONK, auw, gvd! glazen wanden en dan ook nog eens zo'n leuk glazen loketje met een klein gat. Ik haat dit soort afstandelijke toestanden, het geluid van de baliemedewerkster komt niet goed naar mij toe, ik hoop anderen praten en degene die ik nou juist moet verstaan, spreekt ook gebrekkig Nederlands en lijkt ook totaal geen moeite te doen om de situatie te verbeteren. Uiteindelijk heb ik haar duidelijk kunnen maken waarvoor ik daar kwam en ze ging zoeken naar mijn medicatie. Ze kwam 2 keer terug en vroeg nog meer dingen. Uiteindelijk zei ze, neemt u even plaats. Oke, dit gaat nog wel even duren. Uiteindelijk hadden ze het gevonden en lieten me een klein doosje zien, nouja voelen.

Bij mij sloeg de twijfel toe, die voelde niet vertrouwd, ik verwacht 3 grotere dozen met pipetjes en niet een doosje met 3 flesjes. Weer een hoop heen en weer gepraat en gekibbel. Toen kwaag ik de vraag, maar wat verwacht u dan voor medicatie? Toen sloegen bij mij de stoppen door.

VRAGRA! riep ik een beetje geirriteerd. Blijkbaar was dat luid genoed om de zaal even stil te krijgen. Ehm nee meneer dit is geen viagra, die zijn oogdruppels en ze vervangen tijdelijk die ene met die pipetjes, want die waren niet leverbaar. Dus weer een ding met een andere naam erop. Ja maar de werkzame stof is hetzelfde. Ik voorzie nu alweer de verwarring bij de thuiszorg en de drama die daarop volgt.

Eenmaal weer buiten wel weer even een traantje moeten laten, wat is dit toch altijd weer frustrerend, je krijgt niks mee door al die afstandhoudende maatregelen, glazen deuren en schotten vind ik doodeng, want die zie ik niet en ze doen behoorlijk pijn als je er tegenaan loopt, je bent vaak verder van huis als zo'n glazen object breekt. Het zal allemaal best wel mooi staan en er strak uitzien, maar praktisch is het niet. Dan nog die vreselijke accoustiek, iets wat simpel op te lossen is door accoustische panelen of raamdecoratie te plaatsen. Dan hoeven mensen ook niet meer zo hard te schreeuwen om boven het geroezemoes uit te komen. Godzijdank hadden ze geen achtergrondmuziek.

Eenmaal thuis was ik bekaf, dit kost zo ontzettend veel energie en alles wat we doen kost zowieso al dubbel energie, we horen en zien het allemaal niet goed en moeten ons dubbel zo hard inspannen om er toch iets van te kunnen maken. De wereld om ons heen doet dat helaas niet voor ons en lijkt het totaal niet te beseffen hoe de wereld op ons overkomt. Hoe simpele normale dingen totaal anders beleefd kunnen worden.

Neem bijvoorbeeld een woonkamer in een vakantiehuisje, waar 12 mensen in kunnen, dat is op zich al een grote ruimte en vaak is de accoustiek in zo'n huisje slecht. Als er dan meer dan 4 mensen aanwezig zijn, heb je eigenlijk al het kippenhok effect. Mensen praten nu eenmaal graag met elkaar en raken gauw aan de praat met hun buurman of buurvrouw en dan hoor je van alle kanten gepraat en geluid. Je krijgt van alle gesprekken flarden of helemaal niets mee en je kunt je eigen buurman of buurvrouw niet eens meer fatsoenlijk verstaan. Sommige mensen hebben dan ook nog eens een vrij dominante harde stem en die hoor je overal bovenuit. Als die hele tafel volzit is het helemaal een ramp en lopen de frustraties behoorlijk op. Op zo'n moment wil je eigenlijk maar 1 ding, RUST en krijg je de neiging om of naar buiten te vluchten of een rol ductape te pakken of om er een paar te wurgen. Het is zoo fucking irritant en je kunt er helaas helemaal niks aan doen, want je wilt ook niet altijd degene zijn die moet vluchten en ook niet altijd moorden op z'n geweten wil hebben. Ik heb soms weleens zoiets van "Jongens denk er nou eens een beetje om, zo moeilijk is dat toch niet?" Maar mensen zijn het zo gauw weer vergeten en vervallen weer in oude patronen. Pffffff

Zo, dat moest me even van het hart.

1 foto('s) van Slechte accoustiek en glazen wanden:

Klik op een foto vor een vergroting.